geleerdenongeletterd

2/28/2026

2/18/2026

1/29/2026

1/22/2026

1/20/2026

1/06/2026

Ik huil wanneer ik aan al de oorlogen in de wereld denk - Al die conflicten in de wereld doen mij huilen - Ik vraag onze moeders, luister naar ons en laat ons één zijn - Doe alles wat mogelijk is dat het gebeurt - Het is oorlog die broeders scheidt - Het is oorlog die ouders scheidt - Het is oorlog die broeders scheidt - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Ik vraag onze moeders, luister naar ons en laat ons één zijn - Doe alles wat mogelijk is dat het gebeurt - Het is oorlog die broeders scheidt - Het is oorlog die ouders scheidt - Het is oorlog die broeders scheidt - Het is oorlog die ouders scheidt Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Wanneer je in staat bent te begrijpen - Wanneer je in staat bent echt te verenigen - Luister naar ons en laat ons één zijn voor onze dochters - Luister naar ons en laat ons één zijn voor onze moeders - Het is oorlog die broeders scheidt - Het is oorlog die ouders scheidt - Het is oorlog die broeders scheidt - Het is oorlog die ouders scheidt - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag? - Waarom die oorlog vandaag?

12/15/2025

KERAMETRIEK 2025

ontwerp Dirk Verhaegen, realisatie Frank Vangenechten

11/12/2025

LIES DIERCKX

https://www.ateljeepapjee.be/

11/07/2025

DERROL ADAMS

Ik was 15 of 16 jaar oud. Het was zomer en ik zat op oude stenen in jonge dwaasheid van vrijheid te dromen. In de zwoele avond showden extreme minirokken in gezelschap van hun trotse mannelijke gezellen. Mijn vader wou nachtelijke foto’s maken en mijn moeder droeg het statief. Het was een moment van fragiele vrede. In de nauwe straatjes bij de Brusselse Grote Markt wist ik waar De Welkom was, de kroeg van de vrijbuiters. Niet dat ik daar klant was, zo ver was ik nog niet. De deur zwaaide open en een man waggelde de deur uit, de straat op: cowboy hat, cowboy boots. Hij had zijn banjo omhangen en zo te zien kon hij nauwelijks op zijn benen staan. Dan ging zijn lied van start en er viel niets meer te lachen. Ik heb nooit een straatzanger gekend die zulke impact had: evident, ongeforceerd, warm en aangrijpend. Na zijn lied ging hij met zijn hoed rond en verzamelde een rinkelend fortuin. Ik wist niet wie hij was maar sedertdien weet ik met zekerheid dat het Derrol Adams was. En best mogelijk dat één van de toehoorders een zeester uit de diepe blauwe zee was. Tot vandaag de dag, dus zestig jaar later, luister ik nog steeds naar die authentieke stem en dat betoverende, nooit vervelende snarenspel.