GALJOEN

WIM DELVOYE ?

WIM DELVOYE ?

In Felix Timmermans Pieter Bruegel (1927) trof mij deze passage:

'En het teekenen bliksemde in zijn vingeren, maar bij God, geen papier, niets dan een verken!
En met een stuk blauw krijt teekende hij vlug, hartstochtelijk en duidelijk, op den rozen rug van een luiliggend verken, dit gulden galjoen, dat statig naar de geurige morgenlanden dreef.
"Maar dat houden die vetlappen niet tegen!" sakkerde hij, gonzend van geluk, toen hij zag, hoe goed het geteekend was.'

Geëindigd om 7 uren 's avonds, toen den Engel des
...Heeren luidde op den St. Gommarustoren, op
..........den laatsten dag van 't jaar 1927, den
............dag van St.Sylvester. God zij dank,
.................dat het af is geraakt; 'k heb er
....................lang aan gewerkt, maar er
............................veel geluk aan
...................................gehad.

(uit: Felix Timmermans: Pieter Bruegel, zoo heb ik u uit uwe werken geroken)

Natuurlijk moest ik aan de getatoeëerde varkens van Wim Delvoye denken. Heeft de kunstenaar zich op Timmermans gebaseerd ? Hebben anderen deze link reeds gelegd ? Blijkbaar niet en de kunstenaar zelf viel uit de lucht toen ik hem de passage voorlegde (vernissage Knocking' on Heavens Door, Bozar Expo, dinsdag 19 oktober 2010). Hoe verlopen creatieve processen ? Wat leeft in ons al dan niet collectieve geheugen ?
Uit welke bron put de schrijver en de beeldende kunstenaar ? Ik wil de oorspronkelijkheid van Wim Delvoye niet betwisten maar met deze passage wordt Felix Timmermans toch een beetje actueler.

Hélène Van Everbroeck
Mortsel, 20 10 2010
helene.van.everbroeck-dierckx@telenet.be

REMAGEN EN WORMS

LIMBURG A/D LAHN

WÜRZBURG

WORMS

MUSEUM IM KULTURSPEICHER WÜRZBURG

WORMS

WORMS

SPEYER

SPEYER

GEDICHT

HOE HET GAAT MET DE KUNST

de kunst van het handelen
de kunst van het wandelen
de kunst van de handeling
de kunst van de wandeling
de wandelende kunst
de wandelende handel
de handel en de wandel
een tekening tekenen
een handeling tekenen
een tekening wandelen
een tekening wandelen op een strand
een tekening wandelen in een land
een weg tekenen die nergens heen gaat
een weg wandelen die nergens heen gaat
bogen tekenen
bogen wandelen
curven tekenen
curven wandelen
bogen tot curven wandelen
curven wandelen die nergens heen gaan
letters tot bogen
en bogen tot curven
en curven tot woorden wandelen
woorden wandelen
op een weg die nergens heen gaat
in een land zonder handelen
woordeloos wandelen
zonder handelen
een weg wandelen
nergens

Dirk Verhaegen (2010)

SAEFTINGHE

GEDICHT

HET WOORD VAN DE HOUTEN VIS

Werd ik geschapen ?
Of ben ik geworden ?
Wie zal het zeggen ?
Metafysische speculatie
leeft niet in mijn houten kop.

Maar ik weet wel dat ik scheppen wil.
Scheppen met het worden mee.
En dat is echt geen gril.

Mijn gedachten schommelen
ongedwongen op de wijde zee.
Vlotjes vlotten is mijn levenswil.
Zo dreef ik op vele zeeën en rivieren,
in ledigheid genietend van het leren:
de geometrie van flapperende zeilen,
het hemelse alfabet, de getijden,
de keerkringen, de meridianen...

Ik moet bekennen: zwemmen kan ik niet.
Mijn makkers, vinnig van natuur,
moet ik daarom benijden.
En zij hebben echte schubben.
Ik stel het met een netwerk barsten.

Kijken doe ik uit mijn ene oog: een wier.
Ook heb ik oor voor de golfslag,
voor de kreet van de meeuw,
voor de kramp van een plank,
voor het loeien van een boei.

In feite ben ik één en al osmose.
Alle leven heb ik opgezogen.

Soms lig ik te schommelen
tussen vuile troep,
kapotjes en injectienaalden.
Toch ben ik nooit verzopen.
Ik red mij met het gebrabbel van de loodsen...

Ik heb mijn fierheid goed bewaard
en ik word nog steeds gekoesterd.
De fijn besnaarden hoor ik roepen:
Brancusi, Inuït, Fins design!
Wie Freud las grapt:
'Zie het ruwe lid der wereldzeeën!'

Ach ja, ik leef reeds vele jaren op het droge,
maar dromen doe ik nog altijd van Cycladen en Lofoten.


Dirk Verhaegen (sept. 2010)

GEDICHT

IS DIT DE WEG ?

Is dit de weg:
een ritje fietsen
langs nummertjes op rij ?
Waar blijven dan de uitersten ?

Een wolkbreuk komt mij groeten.
Pijpenstelen geselen
de nu uitgewiste wereld.
Natter dan de natste dweil
kleven de kleren aan mijn lijf
en kille wind zit tegen.

De hemel kan nog klaren,
het zonlicht lachen in de plassen,
maar de Tao, die is echt verzopen.

Dirk Verhaegen

SUPREMATIST MEMORIAL

(foto Hélène Van Everbroeck)

GEDICHT

DE ZIN VAN HET LEVEN

Wij lagen in het gras
op de helling van de dijk,
onze hoofden in de klaver.
Af en toe piepte krassend
de poort van het stiltegebied.
Jij voelde de kilte aan je kont,
ik de warmte tussen je benen.
Je sprak over Tolstoi
en over de zin van het leven.
Ik was sprakeloos.
Hoog in de blauwe lucht
cirkelden witte vogels
en sneller dan snel was hun zweven.

Dirk Verhaegen (2010)

PRINS

KENNETH WHITE

'... je propose ce livre comme un manifeste anti-médiocratie, la "médiocratie" étant, dans mon vocabulaire, une caricature de la démocratie où le médiocre est la valeur de référence. Mais je ne me situe dans aucune opposition. Et ce livre n'aspire pas à rassembler des foules ou des partisans. Il s'adresse à des individus, à des solitaires qui, partagés entre dégoût et désir, résistent à l'état de choses évoqué plus haut et recherchent encore, malgré tout, non pas un ailleurs, mais une aire d'existence plus dense et plus ouverte.'

Kenneth White, Les affinités extrêmes, Albin Michel, 2009

Kenneth White leren kennen?
www.kennethwhite.org

DIRK 60