5/20/2011

WISKUNST: ALBERTI

Alberti, De Pictura (1435):

'Ik vraag meteen dat men in overweging wil nemen dat ik in heel deze uiteenzetting niet als wiskundige over deze zaken spreek, maar wel degelijk als schilder. Want de wiskundigen, die abstractie maken van elke materie, meten de vormen en de verschijningswijzen van de dingen uitsluitend met hun intellect. Maar wij, die de zaken aan het oog zouden willen aanbieden, wij zouden al schrijvend te rade moeten gaan, zoals men zegt, bij een Minerva die wat meer in het vlees zit.'

WISKUNST

GEOMETRISCH - SYSTEMATISCH - POËTISCH


Ik beschouw mijn werk als systematisch. Dat betekent niet dat ik systematisch werk, wel dat een werk of een reeks bepaald is door een strikt logisch-mathematisch systeem. Het gebruikte systeem is niet altijd door de toeschouwer te achterhalen, en het achterhalen van het systeem is ook niet de enige manier om het werk te 'consumeren'. De toeschouwer heeft zijn eigen lectuur.

Mijn werken zijn rationeel te begrijpen op het niveau van de systematiek. Didactische tekeningen, schema's en ontwerptekeningen zijn hierbij een welkome aanvulling. Onder rationeel versta ik dat het werk en de werkwijze als evident en noodzakelijk worden ervaren. Het systeem kan helder worden begrepen, er is sprake van een aha-erlebnis. Het begrijpen van het systeem betekent niet noodzakelijk het begrijpen van het werk. Een systeem kan op zichzelf geëvalueerd worden. Een werk kan op zichzelf geëvalueerd worden. Goede systemen geven niet noodzakelijk goede beelden. Goede beelden resulteren niet noodzakelijk uit goede systemen. Ik wil goede beelden die aan goede systemen beantwoorden. Beelden moet men esthetisch beoordelen, ik bedoel visueel. Criteria zijn te zoeken in de regionen van 'verrassende orde', van een oorspronkelijkheid die zich in een lange traditie laat inschrijven, van 'er mee kunnen leven', van 'de geest die in beweging gezet wordt', van verhelderende metaforen. Simpele systemen kunnen in complexe beelden resulteren. Complexe systemen kunnen in simpele beelden resulteren. Simpele beelden en simpele systemen kunnen complex zijn.

Systematische kunst is een ontmoeting van het mentale in het fysische. De materialisatie speelt haar rol. Pragmatische factoren kunnen ook een rol spelen: droogtijd, kosten, beschikbaarheid, etc... Materiaalkeuze, lijndikte, afwerking, formaat, kleurstelling kunnen allen mee bepalen of een werk al dan niet visueel overtuigt.


Dirk Verhaegen

4/30/2011

Han Yu

De bloesems vallen

Wie heeft de jonge lentekleuren gestolen?
Brengt iemand de vervlogen tijd weer terug?
Alle bloesems kennen hun lot,
Opnieuw te vallen op de grond.
Ze schamen zich niet, vertrapt te worden,
duizelig pronkend te belanden in het vuil der aarde.
Maar toch is een hemelbries ter hulp gekomen,
Heeft ze snel bij 't zinken op de luchtige schouder genomen-
Ze vallen, ze vallen in een andere tuin.
Hier mogen we ze niet meer verwachten.

Han Yu
(vert. Dirk Verhaegen)

4/29/2011

DU FU

Ik

Ik ben de zwerver tussen de grote stromen
Ik ben de gekke wandelaar van het verlangen,
Ik ben de nutteloze dichter, eenzaam, verloren in de zieke wereld,
Ik ben ver van huis een eenzame wolk aan de blauwe hemel,
Ik ben slechts de maan de nacht lang,
Ik ben de vreemde die thuis wil sterven,
Ik ben een grijsaard, maar ik ga onder als de zon,
Ik ben de honderdjarige boom, getroffen door de najaarsstorm,
mijn hart is wilder dan de herfst,
Ik ben het oude paard, sedert de oudste tijden waren jullie ontroerd door oude paarden,
Jullie gaven ze verder hun voer - behalve mij.

Du Fu (8e eeuw)
(vert. Dirk Verhaegen)

4/17/2011

DIRK VERHAEGEN







Dirk Verhaegen (1950) Lives in Antwerp; One-man shows in Belgium, Canada, Germany, Switzerland; group shows in Austria, Belgium, Brazil, Canada, France, Germany, Hungary, Italy, Luxembourg, The Netherlands, Romania, Switzerland, United Kingdom, USA; Public collections in Canada and Belgium. 'It is above all my intention to make poetic works with extremely rational means and to be as simple as possible without being silly.'

3/04/2011

VOYAGE ZEN

'L'idée du voyage zen, ou, disons, du voyage méditatif (tabi: voyager sans but et sans raison), était de "se laisser aller avec les feuilles et le vent", de dériver, sans attaches (hoge). Cela impliquait de vivre dans le fuga (fu: le vent; ga: le beau), c'est-à-dire avec le sens de la beauté éphémère. Cela impliquait de "porter dans son coeur le mouvement du ciel" (yu, ou asobi), tout en jouissant du monde, en étant capable de le considérer comme intéressant, beau et radieux.'

Kenneth White, Les cygnes sauvages, Bernard Grasset, Paris 1990 (ISBN 2-246-44101-3)

Blogarchief